Şişme Yelek Makinaya Atılır Mı? Bir Başka Günün Hikâyesi
Kayseri’nin sabah soğuklarından birine uyandığımda, günüm yine sıradan olacağını düşünmüştüm. Ancak, o sabah bir şeyler farklıydı. O an bir şeyin ters gitmeye başladığını hissettim. Belki de hissettiğim bu kadar yoğunluk, daha önce hiç böyle yaşamadığım bir anda şişme yelek makinaya atılır mı sorusunun hayatımda anlam kazandığı andı.
Bir Yelek ve Umut
Bir sabah, sonbaharın serin rüzgârı penceremden içeri süzüldüğünde, üzerine düşündüğüm ilk şey, şişme yeleğimi yıkama kararımdı. Bu yeleği bir arkadaşımın doğum günü hediyesi olarak almıştı, bir anlamı vardı. O yüzden üzerine çok fazla düşüyordum.
Kahvaltıyı hazırlarken, annemin evde olduğu saatte her şey çok sakin ve huzurluydu. O an hiçbir şeyin kötü gitmeyeceğini düşünüyordum. Yeleği elime alırken içimi bir his kapladı. “Şişme yelek makinaya atılır mı?” diye geçirdim kafamdan. Bunu bir kenara bırakıp, yeleği birkaç dakika göğsümde tutarak her anını düşündüm. Aniden yeleğin içindeki peluş hissiyatı beni sarstı. Sadece bir giysi değil, bir hatıra olmuştu. Şişme yeleği makinaya atmak, sanki bir şeyin sonlanması gibi geliyordu.
Bir an için, yeleği yıkamamak, sadece durduğu yerde kalmasını sağlamak istedim. Ama sonra ne olduysa, o anda yaşadığım duygular benden bağımsız olarak bir karar aldı. Yeleği hala sakınmak mı, yoksa yıkayıp tazelemek mi? Bir yanda endişe vardı, diğer yanda umut. Umut, o gün yeleğin ilk defa makinada dönmesiydi. Şimdi sormak istiyorum, bir şişme yelek makinaya atılır mı?
Hüsranın Gölgesinde
Makinayı çalıştırdım. İlk başta her şey yolunda gibiydi. Sesler, suyun sesi, yeleğin makinada dönme sesi… Her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu düşündüm. Ama birkaç dakika sonra fark ettim. Yeleğim dönmeye başladığında, içindeki dolguların çırpınması beni garip bir şekilde rahatsız etti. Bir şeyler yanlış gidiyordu. Yelek, bana geçmişin yüklerini hatırlatıyor gibiydi.
O an, bir anlık bir hayal kırıklığı yaşadım. Yelek öylece makinada dönmeye devam ederken, ben de kendi hayatımda bu kadar hızlı ve yanlış adımlar attığımı düşündüm. Bazen bir şeyi temizlemeye çalışırken, onu daha fazla kirletebiliriz, değil mi? Yelek, bana bunu hatırlatıyordu. Ne kadar çok sevsemde, bazen ona yapmam gereken şeyin yanlış olduğunu bile bilmiyorum.
Hayal kırıklığı, o kadar derindi ki, makinada dönen yeleğin sesi bana şunu söylüyordu: “Bazen bir şeyleri doğru yapmayı çok istersin, ama o şeyin doğal hali bir başkadır.” Yeleği dikkatlice çıkardım. Geriye sadece kurumuş ve biraz dağılmış halde bir giysi kaldı. Ama o giydiğim şişme yeleğin içinde, o anda çok şey vardı.
Hedef: Yeniden Doğmak
O günün sonunda, yeleği kurutmaya asla karar vermedim. Çünkü bir şeyi kurutmaya çalışırken, onu gerçekten kaybetmiş gibi hissediyorsun. O anda fark ettim ki, bazen makinenin döngüsüne dahil olmamak, bazen bir şeyin doğal sürecine bırakılması daha doğru olabilir. Şişme yelek makinaya atılır mı? Bazen evet, ama bazen de hayır. Bu da hayatın tam olarak kendisi gibiydi.
Geriye bakınca, bu kadar küçük bir olayın bende bıraktığı duygu seli, hala etkisinde olduğumu gösteriyor. Yelek, hayal kırıklıklarım, umutlarım, geçmişim ve geleceğim… Bir yeleğin makinada dönüşü, aslında benim içimdeki dönüşün bir simgesiydi. Hayat, bazen bir şişme yelek gibi; onu istediğiniz gibi temizlemeye çalışsanız da, bazen ona dokunmamak en doğru seçim olabilir.
O günden sonra, yeleği bir daha makinaya atmadım. Çünkü bazen, bir şeyin ne kadar güzel ve değerli olduğunu anlamak, ona dokunmamaktan geçer. Belki de hayatta gerçekten önemli olan, bazen bir şeyleri olduğu gibi kabul edebilmek ve o şişme yeleğin üzerine düşen birkaç su damlasının, ona ne kadar değer verdiğimi hatırlatmasıdır.
Sonuç: Şişme Yelek Makinaya Atılır Mı?
Hayat bir yelek gibi bazen, onu fazla düşünmek yerine, akışına bırakmak gerek. Şişme yelek makinaya atılır mı sorusunun cevabı, bazen içinde bulunduğumuz duygulara bağlı olarak değişir. Ama bence önemli olan, yeleğin içindeki duyguları, ona ne kadar değer verdiğimizi ve kendimize neyi kabul ettirdiğimizi anlamaktır. Yelek makinede dönse de, dönmese de, o günden öğrendiğim tek şey; bazı şeyler, zamana ve doğasına bırakıldığında en değerli halleriyle kalır.