Kayseri’de İçimde Büyüyen Sessiz Soru
Merhaba Serveradmin okurları! Bugün sizlerle “Enişte baldıza nikah düşer mi” konusunu ele alacağız.
Kayseri’nin kışları sert olur derler ama insanın içi daha da sertleşiyormuş, bunu son zamanlarda daha iyi anlıyorum. Sabahları işe giderken yüzüme çarpan soğuk hava, sanki içimdeki düşünceleri de donduruyor. Evde herkes kendi telaşında, hayat bir şekilde akıp gidiyor ama benim içimde durmayan bir soru var: “Enişte baldıza nikah düşer mi?”
Bu soruyu ilk duyduğumda basit bir merak gibi gelmişti. Ama zaman geçtikçe, özellikle bazı bakışların ve yarım kalan cümlelerin içinde bu soru büyüdü, ağırlaştı. Artık sadece bir dini bilgi arayışı değil, içimdeki karmaşanın adı gibi duruyor.
Aynı Sofrada Sessiz Bir Gerilim
Her şey o akşam başladı aslında. Ailece toplanılmıştı. Evin içinde çay kokusu, mutfaktan gelen tencere sesleri ve sürekli bir konuşma hali vardı. Ben ise her zamanki gibi biraz köşeye çekilmiş, olup biteni izliyordum.
Eniştem de oradaydı. Normalde çok konuşan biri değildir ama o gün garip bir şekilde daha çok gülümsüyor, daha çok göz teması kuruyordu. Baldızım ise… onun varlığı bile ortamı değiştiriyordu sanki. Ne zaman içeri girse, herkes bir anlığına susuyor, sonra konu değişiyordu.
Ben o an bunu anlamlandıramamıştım. Sadece bir huzursuzluk hissi vardı içimde. Sanki görünmeyen bir şeyler oluyordu ama kimse yüksek sesle söylemiyordu.
Çay bardağımı tutarken elim titrediğini fark ettim. Kendime kızdım. “Abartıyorsun” dedim içimden. Ama insan bazen en çok kendine inanmakta zorlanıyor.
Bakışların Anlamı Var mıydı?
Günler geçtikçe bazı detaylar zihnime takılmaya başladı. Eniştemin baldızıma bakarken yüzündeki o kısa duraksamalar, onun bir şey söylediğinde verdiği gereğinden uzun tepkiler…
Bunlar normal miydi? Yoksa ben mi anlam yüklemeye başlamıştım?
Bir akşam odamda otururken defterimi açtım. Günlük tutmayı severim. Yazmak beni rahatlatır. Ama o gün yazdıklarım rahatlatmak yerine daha da düşündürdü beni.
“İçimde bir şey var. Adını koyamıyorum. Koyarsam gerçek olacakmış gibi geliyor.”
O cümleyi yazarken bile içim sıkıldı. Çünkü gerçeği kabul etmekten korkuyordum.
Enişte Baldıza Nikah Düşer mi? Sorunun İçine Düşmek
Ertesi gün bu soruyu kendi kendime daha açık sormaya başladım. Hatta internetten bile baktım. Enişte baldıza nikah düşer mi?
Karşıma çıkan cevaplar netti aslında. Dini açıdan bir erkeğin, eşinin kız kardeşiyle aynı anda evli olması mümkün değildi. Yani evlilik sürdüğü sürece böyle bir nikah durumu zaten geçerli olamazdı. “İki kız kardeşle aynı anda evli olunmaz” deniyordu açıkça.
Ama mesele sadece hukuk ya da din değildi benim için. Asıl mesele kalbin nereye baktığıydı.
O an şunu hissettim: Bilmek bazen yetmiyor. İnsan bilse bile içindeki düğümler çözülmüyor.
Baldızımın Gülüşü ve İçimdeki Sessizlik
Bir sonraki hafta yine ailece bir araya geldik. Bu kez daha kalabalıktık. Çocuklar koşuyor, büyükler geçmişten konuşuyordu.
Baldızım mutfakta bir şeyler hazırlarken ben de yardım etmek için yanına gittim. O an mutfakta yalnız kaldık. Sessizlik vardı ama o sessizlik rahatsız edici değildi, aksine çok yoğundu.
“Yardım edeyim mi?” dedim.
“Olur,” dedi gülümseyerek.
O gülümseme… anlatması zor. İçimde bir şeylerin kıpırdadığını hissettim ama ne olduğunu söyleyemedim.
Ellerimiz aynı tabağa uzandığında kısa bir an durduk. Belki de sadece bana öyle geldi ama zaman orada biraz yavaşladı.
O an yine aynı soru zihnime vurdu: Enişte baldıza nikah düşer mi? Ama bu kez sorunun tonu farklıydı. Daha tehlikeli, daha kişisel.
Vicdan ile Merak Arasında
O geceden sonra kendimi daha çok sorgulamaya başladım. Bir insan neden böyle düşüncelere kapılır? Bir bakış, bir gülümseme, bir tesadüf… Bunlar gerçekten bir anlam taşır mı?
Yoksa insan sadece yalnız kaldığında kendi hikâyesini mi yazar?
Defterime şunu yazdım:
“Bazen en büyük savaş dışarıda değil, insanın içinde oluyor. Ve ben kendi içimde kayboluyorum.”
O satırları yazarken gözlerim doldu. Çünkü kendime bile dürüst olmanın ne kadar zor olduğunu fark ettim.
Bir Sohbet, Bir Cümle ve Sarsılış
Bir gün aile büyüklerinden biriyle sohbet ederken konu dönüp dolaşıp evlilik meselelerine geldi. Orada biri açıkça şunu söyledi:
“Bir erkeğin eşinin kardeşiyle evlenmesi zaten mümkün değil. Din de, gelenek de bunu kabul etmez.”
O cümle beni dışarıdan vurmadı. İçeriden vurdu.
Çünkü ben zaten bunun cevabını biliyordum. Ama asıl mesele cevap değilmiş. Asıl mesele, insanın kendi içinde kurduğu hikâyelerden çıkamamasıymış.
O an anladım ki bazı sorular bilgiyle değil, kalple çözülüyor. Ve kalp bazen yanlış yöne çok hızlı gidebiliyor.
Yalnız Bir Akşam ve Gerçeklerle Yüzleşme
O gece Kayseri’nin soğuğu daha sertti sanki. Pencereyi açtım, dışarı baktım. Sokaklar sessizdi. İnsanlar evlerine çekilmişti.
Ben ise kendi içimdeydim.
Kendime dürüst olmaya karar verdim. Baldızımla eniştem arasında gördüğüm şeylerin ne kadarının gerçek, ne kadarının benim zihnimin ürünü olduğunu ayırmaya çalıştım.
Ve fark ettim ki ben bazı boşlukları kendi duygularımla doldurmuşum.
Belki bir bakış, belki bir anlık dikkat… Ama ben bunları büyütmüşüm.
İçimde bir hayal kırıklığı oluştu. Ama bu kez başkalarına değil, kendimeydi.
Enişte Baldıza Nikah Düşer mi? Sadece Bir Soru Değilmiş
Günler sonra tekrar aynı soruya döndüm. Ama bu kez farklı bir yerden bakıyordum.
Enişte baldıza nikah düşer mi? sorusu artık sadece bir merak değildi. İnsan ilişkilerinin ne kadar hassas olduğunu, bir bakışın bile nasıl yanlış anlaşılabileceğini anlatan bir hatırlatmaydı benim için.
Evet, dinen ve hukuken bu durumun mümkün olmadığını öğrenmiştim. Ama daha önemlisi, insanın kendi zihninde kurduğu hikâyelerin bazen gerçeğin önüne geçebileceğini anlamıştım.
İçimde Kalan Sessiz Ders
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o günleri sadece bir kafa karışıklığı olarak görmüyorum. Bir büyüme dönemi gibi geliyor.
İnsan bazen en çok kendi düşüncelerinden yoruluyor. Ve en büyük yüzleşmeler, dışarıdaki insanlarla değil, kendi içindeki seslerle oluyor.
Baldızım, eniştem, aile sofraları… Hepsi hayatımın sıradan parçalarıydı aslında. Ama ben onlara fazladan anlamlar yüklemişim.
Şimdi daha sakinim. Daha dikkatliyim. Ve en önemlisi, her hissin gerçeği temsil etmediğini biliyorum.
Ama yine de içimde küçük bir iz kaldı. Bazen geceleri o eski soruyu hatırlıyorum:
“Enişte baldıza nikah düşer mi?”
Ve artık bu soruya cevap aramıyorum. Çünkü bazı sorular cevap için değil, insanın kendini anlaması için var.