MTV Muafiyetinden Kimler Yararlanabilir? Bir Günün Hikayesi
Kayseri’nin o upuzun sokaklarında yürürken, tam köşe başındaki kahve dükkanının önünden geçiyorum. Kahvenin huzurlu kokusu burnuma geldiğinde, içimi bir hüzün kaplıyor. Bazen böyle bir an gelir, hiçbir şeyin tam olarak doğru hissettirmediği ama yine de her şeyin bir anlamı olduğu anlar vardır ya… İşte o anlardan birindeyim. Geçen hafta başlayan MTV (Motorlu Taşıtlar Vergisi) muafiyetinden kimler yararlanabilir sorusu kafamı kurcalıyor.
Hayatımın son birkaç günü de bu soruyla geçti zaten. Bunu anlamak için uğraşırken, kendimi yine bir konuya saplanmış, çıkış bulamayan biri gibi hissediyorum. Ama derinlerde, bir umut ışığı var gibi. O ışık bana, “Belki de bu konu sana çıkış yolu olabilir,” diyor. Ama tam olarak hangi yolu izleyeceğimi hala kestiremiyorum.
MTV Muafiyeti ve Huzursuz Bekleyiş
Kayseri’de yaşamamın avantajlarını çok seviyorum, ama bazen bazı resmi işlerle ilgili sıkıntılar beni gerçekten yoruyor. Geçen hafta ailemin arabasına takılan MTV’yi ödememiz gerektiğini öğrenince içimde bir şeyler kırıldı. Bizim gibi dar gelirli bir ailenin bu vergileri ödemesi, ay sonu bütçemizde büyük boşluklar yaratıyordu. Bu yüzden MTV muafiyetiyle ilgili haberler beni heyecanlandırmıştı. “Belki de bu, bir çıkış yoludur,” diye düşündüm.
Ağabeyimle birlikte arabayı tekrar sattık ama yeni bir araba almak için elimiz mahkumdu. Derken, bir arkadaşım sosyal medyada MTV muafiyetinden kimlerin yararlanabileceğiyle ilgili bir yazı paylaştı. Merakla okumaya başladım, çünkü işte bu, bizim gibi bir aile için bir umut ışığı olabilirdi. Fakat okudukça, içimdeki heyecan, hayal kırıklığına dönüşmeye başladı.
Yazıda, MTV muafiyetinden yararlanabilenlerin bazı koşulları vardı. Öncelikle, engelli raporu olanlar, şehit yakınları, gazi ve gazi yakınları, bazı devlet memurları gibi belirli gruplara sağlanan bu muafiyetin, çoğu insan için geçerli olmayacağını fark ettim. Ailemle konuşmak için geri döndüm. Ağabeyim, “Yani, bu muafiyetten faydalanamayacak mıyız?” dedi.
Hayal kırıklığı… O kadar beklemiştik ki, bir umut belirmişti. Ama işte, gerçekler yüzüme çarptı. Geriye bir tek ödeme yapmak kaldı. Ama yine de o yazının sonunda, muafiyetin daha geniş bir kesimi kapsayacak şekilde genişletileceğine dair bir umut ışığı kalmıştı. “Belki bir gün biz de yararlanabiliriz,” diye düşündüm, ama ne kadar ümitliydim, bilmiyorum.
Umut ve Sürükleyen Bir An
Kayseri’nin sıcak öğleden sonrasında, evin önünde ağabeyimle birlikte arabamızın lastiklerine bakıyoruz. Her şeyin yolunda gitmediğini düşünüyorum, ama yine de bir şeyler var. Geriye doğru yürürken, bu kez o tanıdık kahve kokusunu tekrar alıyorum. Adeta şehrin tüm gürültüsünden kaçıp bir nebze huzur buluyorum. İçimi yine o eski kaygılar ve duygular sarıyor. MTV muafiyetinden kimler yararlanabilir sorusuna dair ne kadar çok şey düşünmüşüm!
Birden aklıma geliyor; bu konunun sadece bizim aileyi değil, toplumda zorluk çeken diğer aileleri nasıl etkilediğini düşünmek gerekiyor. Bazı insanlar gerçekten bu fırsattan yararlanabilirken, biz gibi emekçi ailelerin bu avantajdan faydalanamaması ne kadar adil? Belki de bizim için tek çözüm, daha fazla ses çıkarmak, haklarımızı savunmak. Kayseri’nin bu küçük ama derinlikli sokaklarında, yavaşça yürürken, belki de bu hayal kırıklığı beni harekete geçirebilir.
Farklı Perspektifler ve Kafamdaki Karışıklık
O sırada telefonum çalıyor. Arkadaşım Esra, “Ne haber, nasıl gidiyor?” diye soruyor. Sesinde, o da aynı şekilde kafasında bin bir düşünceyle meşgul. Esra’yla uzun zamandır konuşmuyoruz, ama son zamanlarda işlerimi anlatırken ona hep benzer duygulardan bahsetmiştim. Kendi işini kurmaya çalışan bir kadın olarak, ona da aynı şekilde zaman zaman hayal kırıklıkları, umutlar ve geleceğe dair kaygılarımı anlattım. Bugün bu konuda ne hissettiğimi ona da anlatmam gerekti.
“Esra, biliyor musun, MTV muafiyetinden kimlerin yararlanabileceğiyle ilgili bir şeyler okudum, ama bizim gibi ailelerin yararlanamayacak olması çok canımı sıkıyor,” dedim.
Esra, “Ama bir umut var mı, o yüzden mi üzülüyorsun?” diye sordu.
Evet, umut vardı ama belirsizdi. Kendi içimde “belki” demek, bana biraz rahatlık veriyordu ama bir diğer yandan çok da güvenemediğim bir şeydi. “Bilmiyorum, belki de çok fazla ümit ediyorum,” dedim.
Esra, “Bazen bir şeylerin değişmesini beklemek insanı çok yoruyor, değil mi?” diye ekledi. “Ama hayatta tek başına değiliz, hep bir çözüm var.”
O an, Esra’nın söyledikleriyle, kendimi biraz daha rahatlamış hissettim. Kendimi dinlemeliyim. Kafamdaki karışıklıkla, adım adım çözüme yaklaşmaya çalışmalıyım. Fakat o sırada, bana çok derin bir şey söylendiğini fark ettim: “Tek başına değiliz,” yani toplumsal olarak bu muafiyet sadece bazı kesimleri hedef alıyordu ama bu kesimler de seslerini duyurmalıydı.
Çözüm Yolları ve Yeniden Umut
Ağabeyime durumu anlatıp biraz daha umutlanarak bu konuda daha çok ses çıkarmaya karar verdim. Belki de bizim gibi aileler için MTV muafiyetinin daha geniş kitlelere hitap etmesi gerektiğini anlatmalıyız. Belki de Kayseri’nin sokaklarında yürürken, sıradan insanlar gibi görünsek de, aslında çok önemli bir şeyin peşindeyiz. Bu tartışmaların sesini duyurmak, bu sorunları fark ettirmek, belki de gelecekte daha adil bir sistem yaratmak için bir adım olabilir.
Her ne kadar bizim gibi aileler, toplumsal yapının kenarında kalıyor olsa da, bu tür adımlar küçük bir ışık olabilir. Belki de toplumun daha geniş kesimlerine hitap edecek bir çözüm bulunabilir. Ama bu da demek oluyor ki, artık sesimizi duyurmalı ve haklarımızı savunmalıyız.
İçimde bir umut var, bu muafiyetin daha geniş bir kesimi kapsayacak şekilde yeniden düzenlenmesi gerektiğini savunmak. Sadece benim için değil, tüm dar gelirli aileler için…