Geyikli Baba Bektaşi mi?
Bir köy, bir hikâye, bir ruh…
Hayatımda bazı anlar var ki, onlar sadece yaşanmakla kalmaz, hep hatırlanacak bir iz bırakırlar. Kayseri’deki sakin yaşantımda, ne kadar huzurlu görünse de içimde hep bir boşluk vardı. Her şeyin yolunda gittiği, ama tam da “olması gereken” şeylerin olmadığını düşündüğüm bir dönemde bir gün, Geyikli Baba’yı duydum.
Evet, Geyikli Baba… O kadar ilginç bir ismi vardı ki, başta her şeyin bir efsaneden ibaret olduğunu düşündüm. Ancak bir öğle vakti, içimden bir ses, bana ona daha yakından bakmam gerektiğini söyledi. Hani bazen bir yerden duymadığınız, görmediğiniz bir şey sizi bir şekilde cezbeder, öyle olur ya… Geyikli Baba da öyleydi.
Geyikli Baba’nın Hikâyesi: Gerçekten Bektaşi mi?
Geyikli Baba hakkında duyduklarım, çok geçmeden zihnimde yankılandı. Bektaşi mi, dediler. Ama gerçekte kimse emin değildi. Geyikli Baba’nın mezarının bulunduğu yer Kayseri’ye bağlı bir dağ köyünde gizlenmişti. Herkesin bildiği ama kimsenin tam olarak doğrulamadığı bir efsane vardı: Geyikli Baba, bir zamanlar halkın sevgilisi olmuş, ormanlarda yaşamış ve geyiklerle dost olmuş bir dervişti. Yani bir Bektaşi… Fakat, bu sadece bir iddiaydı. Hiçbir somut belge ya da kanıt yoktu. Birçoğu Geyikli Baba’yı sadece bir figür, bir simge olarak kabul ediyordu.
Bir gün, tam da o öğleden sonra, bir grup arkadaşla köyden birkaç kilometre uzaklıktaki Geyikli Baba’nın türbesini ziyaret etmeye karar verdik. Havanın kararmasına az kala, köyün içinde dolaşırken, adeta bir türkü gibi kulaklarımda çınlayan o eski hikâyenin derinliklerine inmek için bir fırsatım olmuştu.
Bektaşi’nin Derin Ruhunu Hissedebilmek
Yola çıkmadan önce, herkes normalde olduğu gibi “Hadi, gezip döneriz, efsane bu kadar” diyordu. Ama ben farklıydım. İçimde bir şeyler değişmişti. Yolda ilerlerken, dağların sararmış yaprakları, her adımda daha anlamlı hale geldi. Doğanın bana sunduğu bu huzur, içimdeki yalnızlığı biraz olsun dindirdi. Bir ara arkadaşlarımın sesini duydum, ama zihnim başka bir yerdeydi. Gözlerimi kapattım ve sadece hissettim. Ne düşündüğümü anlatacak kelimeler bulamıyordum. Her şey bir şekilde bana daha yakın hissediyordu.
Türbeye yaklaştığımızda, küçük bir çocuk bizi karşıladı. O anda, Geyikli Baba’ya dair her şeyin bir yalan olduğunu düşündüm. Ama bir şekilde, bir şeyler farklıydı. Türbenin yanına oturduğumda, yanımda oturan arkadaşım Mehmet, “Bu yer çok tuhaf, değil mi?” dedi. Evet, dediği gibi, orada bir şey vardı. Huzur ve aynı zamanda tedirginlik… Bir değişim, bir kırılma noktası…
Geyikli Baba’nın türbesine yaklaşıp, elimi taşına koyduğumda, içimi saran bir sıcaklık hissettim. O an, kimseye anlatamayacağım bir duygunun içine girdim. Sanki yıllardır kaybettiğim bir şeyi bulmuş gibiydim. İlerideki köylerdeki insanlar, Geyikli Baba’yı bir ermiş olarak görmüşlerdi. Bu topraklarda, bu dağlarda, bu türbede bir şeyler gizliydi.
Geyikli Baba: Bir İkilik, Bir Arayış
Geyikli Baba, Bektaşi geleneğini yaşatmış, kendi yolunu bulmuş bir dervişti. O yol, her ne kadar halk arasında bir efsane olarak anlatılsa da, gerçekte içsel bir yolculuğun simgesiydi. Bir insanın kendi kimliğini bulmaya, kendi ruhunu tanımaya ne kadar yaklaşabileceğini gösteren bir simgeydi. İçsel çatışmalarını, yalnızlıklarını ve isyanlarını yansıtan bir figürdü.
Bazen düşündüm de, “Bektaşi mi, Geyikli Baba?” sorusunun cevabını ararken, aslında kendimi sorguluyordum. Bektaşilik, bir insanın sadece Allah’a yakınlaşma yolunda yürürken, kendi benliğini tanıyabilmesinin en saf haliydi. Geyikli Baba da bir Bektaşi gibi, dünyadaki her şeyin, her varlığın birbiriyle uyum içinde olduğunu anlatmaya çalışıyordu. Onun öğretileri, sadece inançlarla sınırlı değildi. Bir hayvanla, bir bitkiyle ya da bir insanla aynı değeri paylaşıyor, o dünyada var olmanın anlamını bir derviş gibi öğreniyordu.
Türbeden ayrılmadan önce, derin bir içsel huzurla geri dönmeye karar verdim. İçimdeki boşluk artık bir nebze daha dolmuştu. Ne yazık ki, hayatımda pek çok anı yaşadım; ama o anı, o türbeye oturup da gözlerimi kapatıp, Geyikli Baba’nın varlığını hissettiğim anı, hayatımın en anlamlı anı olarak hatırlayacağım.
Geyikli Baba’nın Öğretisi: Huzur ve Yalnızlık
Köyden dönerken, akşamın alaca karanlığında, Geyikli Baba’nın bana hissettirdiği duyguları düşündüm. Bir süre yalnız kalmak ve tüm dünyayı tek başıma görmek, aslında bana çok şey öğretmişti. Yalnızlık, bir zamanlar korktuğum bir şeydi. Ama şimdi, her şeyin bir zamanı, bir anlamı olduğunu anladım. Bektaşi’nin, Geyikli Baba’nın öğretileri, bana huzuru, içsel barışı getirdi.
Efsanenin gerçeği nedir? Bektaşi midir, yoksa sadece bir halk hikâyesi mi? Bunu bilmem. Ama bildiğim bir şey var: O türbeye oturduğumda, içimdeki boşluk doldu. Gerçekten bir şeylerin eksik olduğunu fark ettim. Ve belki de bir insanın en büyük öğretisi, kendi iç yolculuğuna çıkarken bulduğu huzurdur.
Geyikli Baba, bir hikâye değil; bir ruhun arayışıydı. Ve ben, her gün yazılarımı tutarken, biraz daha onun gibi olmaya çalışıyorum. Duygularımı, hayal kırıklıklarımı, umutlarımı olduğu gibi kabul ederek ilerlemek… Belki de en büyük yolculuk budur.